مجموعه گفت‌و‌گو با یک شاهد تجاوز و شکنجه در حکومت اسلامی ایران- مسعود نقره کار

بخش هشتم: «جنایتکار تحصیل‌کرده و غزلیات حافظ»

مسعود نقره کار

«….. سعید محسنی (نائینی) زندان به زندان می‌گشت و درس شکنجه و بازجویی و کشتار می‌داد. او البته فقط به زندان‌های مرکز استان‌ها می‌رفت، بازجو‌ها و شکنجه گر‌ها و زندانبان‌ها را از زندان‌های دیگر به زندان مرکزی می‌آوردند تا در کلاس تعلیم او شرکت کنند. من در اصفهان، شیراز، مشهد و تهران با او بودم. در زندان» هتل «(اصفهان) با حکم حاکم شرع و شخص موسوی اردبیلی رفت و آمد می‌کردم. هر کسی اجازه نداشت به این قتلگاه ورود کند.
سعید را در یکی از صحبت های‌اش خیلی عصبانی دیدم. او در واقع» ده فرمان «آیت الله شاهرودی را که برمبنای آن می‌باید دستگیری و بازجویی و شکنجه و اعدام عمل می‌شد با زبانی ساده، اما پر ابهت و‌گاه ترسناک به شکنجه گر‌ها و بازجو‌ها و زندانبان‌ها تعلیم می‌داد:

«…. نگذارید دشمن فرار کند، او را دنبال کنیدو تا دستگیری و یا کشتن ر‌هایش نکنید، اگر زخمی شد زخم او را مداوا نکنید، بگذارید عفونت کند. اگر اظهار عجز و درد کرد و یا فریاد زد او را بزنید. در خانه‌های تیمی اگر احساس خطر کردید همه را بزنید. رحم نکنید. تمام وسائل را ضبط کنید و اگر لازم شد خانه را ویران کنید و کشته شدگان را زیر آوار بگذارید. اگر فراری به خانه‌ای پناه برد به آن خانه و محل وارد شوید. هرکس مزاحم کار شما شد از میان برش دارید، فرق نمی‌کند زن باشد، کودک باشد، پیر یا جوان باشد، کسی که مزاحم کار شماست باید از بین برود. کارتان باید ایجاد رعب و وحشت باشد. به هر شکل ممکن، این را باید حلقه گوشتان بکنید.»

به طرف مشهد می‌رفتیم. من و او در صندلی عقب نشسته بودیم. رانند ه جوان پاسداری بود و اسلحه‌اش را که کلاشینکف بود روی صندلی جلو گذاشته بود. سعید هم کلت‌اش را جلوی پای‌اش گذاشته بود. از داخل کیف‌اش اول دیوان عزلیات حافظ را در آورد و بعد یک کتاب قطور انگلیسی و کتاب دیگری که به لاتین نوشته شده بود. پرسید:» کتاب می‌خوونی؟ «گفتم:» غیر از قران و کتاب‌های دینی کتابی نخوانده‌ام «. با تمسخر گفت:» قران؟ این کتاب مگر خووندن داره؟ «. راننده با ناراحتی برگشت و نگاهی به سعید انداخت. سعید با عصبانیت و صدای بلند به راننده گفت:»: جلوتو نیگا کن، جلوتو نیگا کن، نبینم دفعهٔ دیگه بر گردی و منو نیگا کنی، فهمیدی؟ «. راننده چیزی نگفت. سعید رو کرد به من و پرسید:» تو آنتونی گیدنز رو می‌‌شناسی؟ این کتاب انگلیسی یکی از کار‌های اوست «. گفتم:» نه، نمی‌شناسم «، و عصبانی گفت:» برای همین است که انقلابتون داره راه دیگه‌ای می‌ره. شما چطور انقلاب کردین؟ چطور می‌خواین نگه‌اش دارین؟ «. کتاب انگلیسی را جلوی روی من گرفت و گفت:» این مرد بزرگ‌ترین جامعه‌شناس دنیاست؟ آدم تا جامعه‌شناسی ندونه حتی بازجو و شکنجه گر خوبی از آب در نمی‌آد، این کتاب خیلی درس‌ها داره «. پرسیدم:» در باره بازجویی و شکنجه کردن هم داره؟ «بهم ریخت، زرد و عصبانی‌تر شد، دست جپ‌اش شروع به لرزیدن کرد. کتاب را روی صندلی گذاشت و با دست راست دست چپ‌اش را گرفت و تکرار کرد:» آروم حیوان، آروم «. راننده با تعجب از توی آینه نگاه‌اش کرد. تصمیم گرفتم دیگر از او سؤال نکنم، اصلن نمی‌شد از این آدم سؤال کرد. بعد دیوان حافظ را برداشت و جلو روی من گرفت. پرسید:».. اینو که دیگه می‌شناسی؟ «گفتم:» بله می‌شناسم «. پرسید:».. شعر از او حفظ هستی؟ «. گفتم:» نه «. با صدایی بلند پرسید:» تو از حافظ شعر حفظ نیستی؟ په چرا زنده‌ای؟ هر ایرانی باید حافظ رو بخوونه و شعر‌های او رو حفظ باشه، شما که خودت کنار دست حافظ بزرگ شدی، اونوقت شعر از او حفظ نیستی، باید شرمنده شد، من با شعر‌های حافظ زندگی می‌کنم.»

ساکت شد. خیرهٔ جاده شد و شروع کرد با خودش حرف زدن:
«شما لیاقت این‌ها را ندارین، لیاقت حافظ، سعدی، فردوسی، مولانا و نظامی رو، این‌ها در دنیا مثال وشبیه ندارن، بهتر است‌‌ همان مزخرفات را بخوانین»، و پشت سرش را چند بار محکم به پشتی صندلی کوبید، چشم های‌اش را بست و بعد از چند دقیقه خرخر‌اش شروع شد.

در یکی از شهر‌های مسیر کاری داشت و می‌بایست توقف کوتاهی می‌کردیم. راه بندان بود. شهدای جبهه را آورده بودند و تشییع می‌کردند. سعید نگاهی به جمعیت و تابوت‌ها انداخت و گفت:» مملکتی که رزمنده هاش این‌ها باشن هر روز باید شاهد تشییع جنازه باشه «و رو کرد به من و پرسید:» شما جبهه رفتین؟ «. پاسخ دادم:» هنوز این سعادت نصیبم نشده «. با پوزخند گفت: «معلوم می‌شه آدم عاقلی هستی .» راننده جوان باز ناراحت سر برگرداند تا چیزی بگوید. سعید با کف دستش صورت را ننده را به طرف جلو چرخاند و با تحکم گفت:» مگه بهت نگفتم کارتو بکن، فقط جلوتو نیگا کن، این دفعهٔ آخره که بهت تذکر می‌دم، فهمیدی؟ «. راننده با دلخوری و رنگ و رویی پریده به کارش ادامه داد.

در زندان وکیل آباد مشهد غروب بودکه می‌خواست تعلیم بدهد. اذان می‌گفتند. یکی دو تا از بازجو‌ها و شکنجه گر‌ها پا شدند که بروند نمار بخوانند. پرسید:» کجا؟ «، یکی از آن‌ها گفت:» وقت نماز است «. با عصبانیت گفت:» برین اما دیگه بر نگردین «. آن‌ها منصرف شدند و خواستند بنشینند اما به آن‌ها اجازه نداد و گفت:» گفتم برین بیرون، بیرون «و بیرونشان کرد. با‌‌ همان زنگ صدا و شمرده شروع کرد:

«…طوری با زندانی رفتار کنید که‌‌ همان چند ساعت اول تخلیه شود، صبر نکنید والا اطلاعاتی که دارد می‌سوزد. نباید بگذارید به ۲۴ ساعت برسد. آنقدر باید بزنید و فشار بیاورید که تخلیه شود. باید فکر کنید که از قربانی چیزی نمی‌دانید باید بگذارید خودش در باره خودش بگوید، باید خودش بگوید وقتی خودش بگوید دیگر در اختیار شماست. زندانی‌ای که می‌دانید اعدامی ست اما حرف نمی‌زند را می‌توانید با شلیک گلوله به بدن‌اش به حرف بیاورید. گلوله چهار جا دردناک است و دردش را نمی‌شود تحمل کرد، شلیک به شانه‌ها و زانو‌ها، محصوصا «سر زانو، مطمئن باشید این روش زندانی را به حرف می‌آورد و نشان خواهد داد که ما حوصله و وقت برای قهرمان بازی نداریم.»

در محلی دیگر در همین زندان وکیل آباد تعلیم می‌داد و صحبت می‌کرد، مثل همیشه حرف حرف او بود. معاون فرمانده سپاه (جلیل طالشی) می‌خواست حرف بزند. سعید اجازه نداد و به او گفت بنشیند. معاون فرمانده سپاه با اعتراض جلسه را ترک کرد. جلسه بعد باز همین فرد وارد شد. سعید از او پرسید:» کی اجازه داده شما وارد این جلسه بشی؟ «معاون فرمانده سپاه گفت:» من احتیاج به اجازه ندارم هر جا دلم بخواد وارد می‌شم «. سعید از او خواست نزدیک او بیاید. معاون فرمانده پذیرفت. وقتی به نزدیکی سعید رسید سعید چنان سیلی ی محکمی به او زد که او به در و دیوار کوبیده شد. معاون فرمانده را که مردی ورزیده و تنومند بود، بلافاصله بردند. سعید طبق عادت و بیماری‌اش بلافاصله دست جپ‌اش شروع به لرزیدن کرد. در برابر جمع با دست راست مچ دست چپ‌اش را گرفت و گفت:»… آروم باش حیوون، آروم «و دست را چند بار به دیوار کوبید، و به تعلیم و صحبت های‌اش ادامه داد.

من بار‌ها شاهد این دست اتفاق‌ها در سفرهایی که او را همراهی می‌کردم، بودم. این سؤال هم بار‌ها به ذهن من آمد که آدمی که نماز نمی‌خواند، خواندن حافظ و جامعه‌شناسی گیدنز را برخواندن قران ترجیح می‌دهد، ریش‌اش را می‌تراشد، با همکاران‌اش رفتار خشن و تندی دارد، چگونه تحمل شده و چرا در چنین موقعیت مهمی قرار گرفته است؟ او البته آدم بی‌ایمانی نبود اما نگاه خاص خودش را به دین و ایمان داشت، او وقتی از فردوسی و حافط و سعدی حرف می‌زد طوری وانمود می‌کرد و می‌خواست حالی من کند که ملتی که این بزرگان را داشته دین را دیگربرای چه می‌خواسته و می‌خواهد؟

البته بعد‌ها متوجه شدم که چرا او در چنین موقعیتی هست و کسی نمی‌تواند به او چیزی بگوید. دلیل این بود که پدر سعید، که یکی از بازرگانان متدین و متمول ایرانی در اروپا بود و کار تجارت می‌کرد از دوستان و نزدیکان آیت الله بهشتی بود. شنیدم که بهشتی هر چه داشت از پدر سعید محسنی داشت. بهشتی به توصیه پدر سعید، او را وارد سیستم قضایی کرد تا ضمن خدمت شاید متدین شود و به راه راست هدایت شود، البته متدین آنطور که پدر سعید می‌فهمید. سعید اما راه خودش را می‌رفت راهی که از عبادت جسارت را می‌فهمید و از جسارت خشونت و شقاوت را…..»

۳ اسفند ۱۳۹۰

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
زیرنویس

* سلسله مطالبی که هشتمین بخش آن را خواندید، اظهارات یکی از کارکنان سابق قوه قضائیه حکومت اسلامی درشکنجه‌گاه‌ها و زندان‌های این حکومت است. او به عنوان شاهد تجاوزبه دختران و زنان زندانی، شاهد شکنجه واعدام زندانیان سیاسی و عقیدتی از گوشه‌هایی از جنایت‌های پنهان ماندهٔ جنایتی به نام حکومت اسلامی پرده بر می‌دارد. با توجه به اینکه در زندان‌ها حکومت اسلامی، شاغلین در زندان‌ها از نام‌های متعدد و مستعار استفاده می‌کردند (و می‌کنند)، نام‌ها و فامیلی‌ها می‌توانند واقعی (و حقیقی) نباشند. (م. ن)

  *****

http://news.gooya.com/columnists/archives/136422.php

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: