عباس سماکار: شعرهای پنهان من

Abbas Samakar

شعرهای پنهان من

عباس سماکار

شعرهائی دارم که می ترسم بگويم شان
شعرهائی که شب های ديرهنگام
انگشت به شانه ام می زنند و از خواب بيدارم می کنند
شعرهائی که چنان به دلم چنگ می زنند
که «کالبد بی جان کلمه به درد می آيد»

شعرهای ناگفتنی
شعرهای گيج
گول
ترس آور
شعرهای اعماق وجود رفقايم که ديگر نيستند

شعرهای اعماق تنم را می گويم
شعرهائی که بهتر است به زبان شان نياورم
و اشک را از فشار درونی شان پنهان کنم

شعرهائی که تنها می شود با سکوت بيان شان کرد
شعرهائی که نبايدشان گفت
نبايد

شعر هائی
که خود
شعر اند
بی آن که گفته شوند

شعرهائی که به جای تو گريه می کنند
آه می کشند
خواب زده می شوند
نگرانی ِ کسانی را دارند که گرسنه اند

شعرهائی که شعر ناب اند
نابِ ناب

شعرهای پنهانم
بی ارادۀ من
با فروتنی
لب از سخن فروبسته اند تا گفته نشوند

و شايسته تر آن که من نيز
لب از سخن فروبندم و خاموش بمانم
*

25 فروردین 1392 
*************
منبع: وب سایت روشنگری
http://www.roshangari.net/as/sitedata/20130414235942/20130414235942.html

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: