گفتگو با شعله پاکروان و آخرین صدای ریحانه از داخل زندان

پانزدهم آبان ماه، بیست و هفتمین سالگرد تولد ریحانه جباری است، دختری که ۱۲ روز پیش از تولدش به اتهام قتل اعدام شد. شعله پاکروان، مادر ریحانه، در گفتگو با اتاق خبر نه از دردهای خود که از جامعه‌ای می‌‌گوید که قوانین آن در ارتباط با تجاوز نیازمند اصلاحات بنیادین است

آرمین قبادی

چهارشنبه 14 آبان 1393

******************
منبع: وبسایت من و تو
Advertisements

ایران و مسلمانان افراطی جزو خشن‌ترین ناقضان آزادی مذهب در جهان

مولوی عبدالحمید، بزرگترین رهبر مذهبی اهل سنت بلوچستان

مولوی عبدالحمید، بزرگترین رهبر مذهبی اهل سنت بلوچستان

بر اساس پژوهش یک سازمان بین‌المللی، ایران و افغانستان جزو کشورهایی هستند که بیشترین میزان خشونت را علیه اقلیت‌های مذهبی اعمال می‌کنند. همچنین مسلمانان افراطی بیش از دیگران به نقض آزادی مذهب می‌پردازند.

سازمان غیردولتی «کمک به کلیسای در خطر» امروز گزارش دوسالانه خود را منتشر کرد و هشدار داد که آزادی مذهب در جهان در فاصله سال‌های 2012 تا 2014، شدیدا کاهش یافته است.

این سازمان گرچه یک سازمان کاتولیک است، اما وضعیت همه ادیان در جهان را مورد بررسی قرار داده است.

بر اساس آخرین گزارش این سازمان که فاصله اکتبر 2012 تا ژوئن 2014 را در بر می‌گیرد، آزادی مذهب در 41 درصد کشورها، یعنی 81 کشور از 196 کشور جهان، شدیدا کاهش پیدا کرده است.

این درحالی است که تنها در شش کشور جهان وضعیت آزادی مذهب بهبود یافته است.

همچنین در گزارش بیست کشور در دسته کشورهایی قرار داده شده‌اند که کمترین میزان آزادی مذهب در آنها وجود دارد.

در میان این بیست کشور، در چهارده کشور آزار و اذیت‌های مذهبی از سوی مسلمانان تندرو اعمال می‌شود که ایران، افغانستان، عراق، سوریه و یمن جزو آنها هستند.

همچنین در شش کشور این گروه، شامل برمه، چین، اتیوپی، کره شمالی، ازبکستان و آذربایجان، دولت‌های اوتوریتر مسؤول خشونت‌های مذهبی هستند.

این سازمان غیردولتی همچنین تأکید می کند در کشورهایی که مسیحیان در اقلیت هستند همچنان مورد بیشترین آزار و اذیت قرار می‌گیرند.

با این حال، بخشی از مسلمانان نیز از سوی بخش دیگری از مسلمانان مورد تبعیض قرار می‌گیرند و آزار و اذیت می شوند.

این گزارش می افزاید که تا حدودی عدم مدارای مذهبی در مورد یهودیان اروپای غربی افزایش یافته که این امر به مهاجرت بیشتر یهودیان به اسرائیل منجر شده است.

همچنین سازمان غیردولتی «کمک به کلیسای در خطر» که مقر آن در پاریس است، درباره عدم مدارای مذهبی در فرانسه که به نظر این سازمان با تصویب قانون ازدواج همجنس به وجود آمده، ابراز نگرانی کرده است.

03 نوامبر 2014

************

منبع: وبسایت رادیو بین المللی فرانسه

http://www.persian.rfi.fr/%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D9%85%D8%B3%D9%84%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%B7%DB%8C-%D8%AC%D8%B2%D9%88-%D8%AE%D8%B4%D9%86%E2%80%8C%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%86%D8%A7%D9%82%D8%B6%D8%A7%D9%86-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D9%85%D8%B0%D9%87%D8%A8-%D8%AF%D8%B1-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-20141103/%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86

عموی ریحانه جباری برای نخستین بار از جزئیات پرونده سخن گفت

  فریبرز جباری، عموی ریحانه جباری برای نخستین بار در یک نشست خبری در برلین پرده از برخی جزییات پرونده ریحانه برداشت. وی تصریح کرد که ریحانه در زندان مورد شکنجه جسمی و روحی قرار گرفته و اعدام او را «قتلی دولتی» خواند.

Fariborz Jabbari

  فریبرز جباری، عموی ریحانه جباری در نشست خبری در برلین

 

عموی ریحانه جباری برای نخستین بار از جزئیات پرونده سخن گفت

فریبرز جباری، عموی ریحانه جباری برای نخستین بار در یک نشست خبری در برلین پرده از برخی جزییات پرونده ریحانه برداشت. وی تصریح کرد که ریحانه در زندان مورد شکنجه جسمی و روحی قرار گرفته و اعدام او را «قتلی دولتی» خواند.

در یک نشست مطبوعاتی فریبرز جباری، عموی ریحانه جباری برای نخستین بار پیرامون پرونده برادرزاده خود دست به روشنگری زد.

در این نشست خبری که با حضور رسانه‌های آلمانی و فارسی‌زبان در روز چهارشنبه (۷ آبان/۲۹ اکتبر) در محل کانون پناهندگان سیاسی در برلین تشکیل شد، فریبرز جباری به تشریح پرونده ریحانه پرداخت.

فریبرز جباری تصریح کرد که از زمان بازداشت تا اعدام ریحانه و حتی در مراسم خاکسپاری وی موارد متعددی از نقض حقوق بشر رخ داده است.

ابهام فراوان در پرونده ریحانه

فریبرز جباری که به زبان آلمانی در نشست خبر سخن می‌گفت، نخست به ماجرای قتل و نحوه بازداشت ریحانه و سپس به روند محاکمه و اجرای مجازات اعدام وی پرداخت.

گفت‌وگو با عموی ریحانه جباری درباره جزئیات پرونده

 

به گفته فریبرز جباری گرچه ظاهراً پرونده ریحانه موردی سیاسی نبوده است، اما نحوه برخورد مقامات قضایی و امنیتی با آن بسیار شبهه‌برانگیز است. بطور مثال ریحانه پس از بازداشت به مدت بسیار طولانی در «سلول انفرادی» به سر برده و از همان آغاز، بازجوها خواهان گرفتن «اعترافات دروغین» از ریحانه بوده‌اند.

به گفته عموی ریحانه، بازجوها و ماموران بارها از وی خواسته بودند در سه مورد سخنان خود را تغییر دهد. «نخست آنکه مقتول، مرتضی عبدالعلی سربندی قصد تجاوز به وی را نداشته، دوم آنکه چاقو (آلت قتل) از جانب ریحانه خریداری و به محل جرم آورده شده و سوم آنکه در آپارتمانی که جرم در آن رخ داده، باز بوده و ریحانه همواره امکان خروج از آنجا را داشته است.»

عموی ریحانه تاکید کرد که ریحانه تنها سه بار پیش از حادثه با مقتول گفت‌وگو داشته و هیچ آشنایی دوستانه‌ای میان آنان وجود نداشته است. به گفته فریبرز جباری، قرار بر این بوده که ریحانه دکوراسیون آپارتمانی را به یک مطب برای مرتضی سربندی انجام دهد.

به گفته عموی ریحانه، مرتضی سربندی گرچه مدرک پزشکی داشته، اما به کار طبابت مشغول نبوده و بیشتر سرگرم کار معامله دارو و تجهیزات پزشکی بوده است. فریبرز جباری تاکید کرد که برای خانواده‌ی ریحانه روشن نیست که آیا مرتضی سربندی واقعاً از عضویت وزارت اطلاعات بیرون آمده بود یا خیر.

وی هر گونه آشنایی قبلی میان ریحانه و مقتول را نادرست خواند. وی تصریح کرد، گرچه حکم اعدام ریحانه از سوی دادگاه صادر شده، اما «انگیزه قتل برای دادگاه نامعلوم» عنوان شده است. به گفته عموی ریحانه این امر بدین معناست که دادگاه نیز نمی‌تواند آشنایی قبلی و ساختگی میان ریحانه و مقتول را توضیح دهد.

عموی ریحانه افزود که در ملاقات ریحانه با سربندی ‌شخصی دیگر نیز با نام‌خانوادگی «شیخی» حضور داشته که در روند بازپرسی و محاکمه هیچ‌گونه ردپایی از وی بدست نیامده است.

فریبرز جباری به شدت این ادعا که مرتضی سربندی در حین نماز مورد حمله قرار گرفته را رد کرد و آن را نادرست خواند.

Fariborz Jabbari-02

نشست خبری با حضور فریبرز جباری (نفر وسط) در کانون پناهندگان سیاسی ایران در برلین

مراسم خاکسپاری در فضایی امنیتی

خانواده ریحانه جباری از اعدام وی در روز شنبه، ۳ آبان اطلاعی نداشته‌اند. به گفته فریبرز جباری، وکیل مدافع ریحانه نیز اجازه ملاقات با وی پیش از اجرای حکم اعدام را نداشته است. خانواده ریحانه تنها پس از اجرای حکم مطلع می‌شوند که ریحانه اعدام شده است.

فریبرز جباری گفت که حتی کمی پیش از اجرای حکم، ماموران در زندان می‌خواستند که ریحانه در برابر دوربین بگوید که «متقول قصد تجاوز و تعرض به وی را نداشته است، اما ریحانه تن به این کار نمی‌دهد».

ریحانه جباری در پیامی تلفنی که به «وصیت‌نامه شفاهی» وی معروف شده و در رسانه‌ها نیز با صدای خود ریحانه منتشر شده، صریحاّ خواسته است که پس از اعدام «ارگان‌های بدنش» را بطور ناشناس در اختیار بیماران نیازمند قرار دهند، اما به این آخرین خواست ریحانه نیز عملی نشده است.

به گفته خانواده ریحانه، در روز مراسم خاکسپاری نیز ماموران با ایجاد فضای امنیتی، مانع از دیدن پیکر بی‌جان ریحانه شدند. تنها شعله پاکروان، مادر ریحانه برای لحظاتی اجازه یافت، صورت دخترش را ببیند.

عموی ریحانه جباری از تمامی فعالان حقوق بشر، شخصیت‌های ایرانی و خارجی که در کارزار نجات ریحانه اقدام کرده‌ بودند، سپاسگزاری کرد. وی نقش رسانه‌ها برای اطلاع‌رسانی در ربطه با پرونده‌ی ریحانه را مفید دانست.

29.10.2014

**********

منبع: وبسایت دویچه وله فارسی

http://www.dw.de/%D8%B9%D9%85%D9%88%DB%8C-%D8%B1%DB%8C%D8%AD%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AC%D8%A8%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%AC%D8%B2%D8%A6%DB%8C%D8%A7%D8%AA-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%B3%D8%AE%D9%86-%DA%AF%D9%81%D8%AA/a-18028280

ریحانه جباری اعدام شد

ریحانه جباری٬ دختر جوانی که از هفت سال قبل در پی قتل مرتضی سربندی که می‌گوید قصد تعرض جنسی به او را داشته در زندان به سر می‌برد صبح روز شنبه، سوم آبان در زندان رجایی شهر کرج اعدام شد.

Reyhaneh Jabbari

ریحانه جباری٬ ۲۶ ساله٬ متهم به قتل پزشک و کارمند سابق وزارت اطلاعات ایران٬ در سحرگاه روز شنبه ۳ آبان (۲۵ اکتبر) اعدام شد.

وی در حالی اعدام شد که برخی از رسانه‌ها از روز قبل به نقل از بستگان وی از اعدام قریب‌الوقوعش خبر داده بودند. اشپیگل آن‌لاین روز جمعه به نقل از عموی ریحانه خبر داد که والدین ریحانه جباری تلفنی خبردار شده‌اند که او قرار است صبح بعد اعدام شود.

شنبه صبح یک روزنامه‌نگار در تهران که در تماس مستقیم با خانواده ریحانه در مقابل زندان رجایی‌شهر بود در گفت‌وگو با خبرنگار دویچه وله خبر اعدام ریحانه جباری را تایید کرد. او گفت به خانواده‌اش گفته‌اند «جسد را به قبرستان بی بی سکینه (بهشت سکینه) کرج منتقل می‌کنند.»

دادستانی تهران نیز در اطلاعیه‌ای که صبح روز شنبه توسط خبرگزاری‌های ایران منتشر شد، از اجرای حکم «قصاص» ریحانه حباری خبرداد.

ریحانه جباری، متولد ۱۳۶۶، طراح دکوراسیون داخلی یک شرکت تبلیغاتی و دکوراسیون، زمانی که ۲۰ سال داشت به قتل مرتضی سربندی، پزشک ۴۷ ساله، متاهل، دارای سه فرزند و کارمند سابق وزارت اطلاعات متهم شد.

دادستانی تهران در اطلاعیه خود گفته است، ریحانه جباری «در تمام مراحل تحقیق نزد ضابطان، بازپرس و دادگاه به ارتکاب قتل از سوی خود اقرار نموده» است.

دادستانی تهران هم‌چنین می‌گوید، ریحانه جباری «برای توجیه اقدام خود مدعی شده بود مرحوم قصد تجاوز به وی را داشته، این در حالی است که اظهارات بعدی متهمه خلاف این ادعا را ثابت نموده است».

بنابر ادعای دادستان تهران، «محل اصابت ضربه کارد به مرحوم (میان دو کتف) نشان از آن دارد که قتل در حالت دفاع نبوده است»، «گزارش معاینه جسد در سراسر بدن و دست‌ها آثار ضرب و جرح را گواهی کرده است»، و «خریدن کارد به منظور ارتکاب قتل، پیش از حادثه حکایت از سبق تصمیم ریحانه جباری بر قتل دارد».

ریحانه در تمامی جلسات دادگاه گفته برای دفاع از خودش در برابر قصد تجاوز جنسی از سوی مقتول، تنها یک ضربه چاقو به کتف او وارد و بلافاصله فرار کرده است. ولی دفاعیات ریحانه مبنی بر دفاع مشروع مورد توجه دادگاه قرار نگرفت و برای او حکم قصاص صادر شد.

تلاش‌های نافرجام برای توقف اجرای حکم

روز گذشته و پس از انشتار خبر احتمال اعدام قریب وقوع ریحانه٬ تعدادی از نهادهای حقوق بشری بین‌المللی نظیر سازمان عفو بین‌الملل و دیده بان حقوق بشر در بیانیه‌هایی جداگانه از دولت ایران خواستند اجرای حکم ریحانه را متوقف کند.

سازمان عفو بین‌الملل در بیانیه خود آورد: «مسئولان ایران باید اعدام زنی را که قرار است فردا به دار آویخته شود بخاطر آن‌که مردی را کشته که می‌گوید قصد سوء‌استفاده جنسی از او داشته متوقف کند.»

سازمان دیده‌بان حقوق بشر نیز خواستار توقف اجرای حکم و تضمین برگزاری دادگاهی عادلانه برای ریحانه شده بود.

پیش از این نیز احمد شهید، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل٬ حکم اعدام ریحانه جباری را ناروا و غیرعادلانه خوانده بود. او از مستندات معتبری نام برده بود که ریحانه جباری را از اتهام قتل عمد مبرا می‌کنند.

احمد شهید به وجود یک لیوان آب میوه حاوی ماده آرام‌بخش در محل جرم اشاره کرده بود و گفته بود که این نشان می‌دهد قصد تجاوز جنسی با برنامه قبلی بوده است. احمد شهید یادآوری کرده بود که اگر ادعاهای ریحانه جباری صحت داشته باشند، او دو مرتبه قربانی شده است: بار نخست از سوی فرد متجاوز و بار دوم از سوی سیستم قضایی که علی‌القاعده باید از افراد در برابر تعدی جنسی و جسمی حراست کند.

تعدادی از چهره‌های سرشناس نظیر اصغر فرهادی٬ کارگردان ایرانی برنده اسکار٬ و محمدرضا شجریان نیز به صورت جداگانه خواستار بخشش از سوی خانواده مقتول شده‌ بودند.

25.10.2014

**********

منبع: وبسایت دویچه وله فارسی

http://www.dw.de/%D8%B1%DB%8C%D8%AD%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AC%D8%A8%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B9%D8%AF%D8%A7%D9%85-%D8%B4%D8%AF/a-18020615

جاده‌های پنهان؛ خشونت و آزار جنسی در کمپ پناهندگی

بخش غم‌انگیز یک مهاجرت جایی است که پناهجو به چنان استیصالی می‌رسد که برای رهایی از شرایط موجود اقدام به اعتصاب غذا، دوختن لب خود و یا در نهایت خودکشی می‌کند. در یکی دو سال گذشته هنوز هیچ خبرنگار مستقلی نتوانسته‌است از کمپ‌های اسکان پناهجویان در جزایر نائورو، کریسمس و همچنین پاپوآ گینه نو دیدن کند و از آنچه که به واقعیت در آنجا می‌گذرد، گزارش دهد. اما تک‌صداهایی که بعضاً پناهجویان با استفاده از شرایط بسیار محدود دسترسی به تلفن و اینترنت به بیرون ارسال کرده‌اند، حاکی از شرایط سخت درون کمپ‌های پناهندگی است.

«جاده‌های پنهان»؛ قصه پناهجویان ایرانی قسمت هفتم، از رضا جمالی

یک پناهجو: «من از کمپ کریسمس آیلند استرالیا تماس می‌گیرم. پناهجویان اینجا به علت اینکه چهار پنج ماه است بلاتکلیف‌اند دست به اعتصاب زدند. حول و حوش ده دوازده نفر غذا نخورده‌اند، لب‌هایشان را دوختند. دو سه روز است هیچ چیز نخورده‌اند. حول و حوش دویست سیصد نفر ایرانی هم به حمایت از آنها دو سه روز است که هیچ غذایی نخورده‌اند. خواهش می‌کنم این خبر را پخش کنید، همه بدانند.»

سیروس احمدی وکیل پناهندگان در استرالیا نیز از شرایط نه چندان مطلوب پناهندگان در کمپ‌های اسکان آنها در نائورو و پاپوآ گینه نو می‌گوید:

سیروس احمدی: «متأسفانه از این هم بدتر است اوضاع. تا جایی که من می‌دانم حدوداً ده نفر از ایرانی‌هایی که من تا حدودی در جریان کارشان هستم لب‌هایشان را دوخته‌اند و چیزی حدود ۴۰۰ نفر اعتصاب غذا کرده‌اند. وضعیت متأسفانه اینقدر بد هست نه به خاطر شرایط خود کمپ یا دور بودن از خود استرالیا، بیشترین نگرانی این است که می‌گویند بلاتکلیفیم. آنها می‌گویند که کسی به ما نمی‌گوید آیا یک ماه دیگر، شش ماه دیگر، پنج سال دیگر پرونده‌ات بررسی می‌شود و اگر می‌شود جواب چه خواهد بود و یا جواب حتی اگر به فرض مثبت است آیا ما را توی این جزیره نائورو یا پاپوآ گینه نو نگه می‌دارند یا می‌فرستند استرالیا. یک سری مسائل این‌چنینی باعث نگرانی شده‌است. به طور مثال خانم بارداری ایمیل برای من فرستاده که بچه‌اش را به خاطر استرس و نگرانی زیادی که داشته از دست داده‌است.»

در کنار شرایط سخت اقامت در کمپ‌های پناهندگی، تکان‌دهنده زمانی است که پناهجویی مورد آزار جنسی و تجاوز قرار می‌گیرد. در بهمن ماه سال ۱۳۹۲ زن متاهل پناهجویی در کمپ کریسمس طی تماسی با بخش فارسی رادیو ای‌بی‌اس استرالیا می‌گوید مورد تجاوز جنسی از سوی یکی از پناهجویان هم‌کمپی‌اش قرار گرفته‌است. پلیس استرالیا در نامه خود به شبکه اس‌بی‌اس از آغاز تحقیقات در این زمینه خبر می‌دهد. در بخش‌هایی از این گفت‌وگو این زن ماجرا را این‌گونه بیان می‌کند:

زن پناهجوی ایرانی: «آن مرد خیلی راحت توانست وارد حریم خصوصی من بشود. تجاوز کند، سوء استفاده کند و پلیس‌های اینجا نمی‌دانم هرکسی که مسئول است راحت توانستند از کنارش بگذرند. من اعتصاب غذا کردم گفتم من تا روزی که با پلیس حرف نزنم غذا نمی‌خورم. از طریق دوستانی که در استرالیا داشتم شماره چندتا وکیل را به من دادند، تماس گرفتم ولی هیچکدام از آن وکیل‌ها حاضر نیستند بیایند توی این کمپ چون می‌گویند ما اجازه نداریم. شما شهروند استرالیا نیستید. تا به امروز نگذاشته‌ام همسرم بفهمد. چون معلوم نیست بفهمد چه اتفاقی می‌افتد. پلیس به من گفت باید همسرت از موضوع آگاه شود. من دوستان خیلی دارم. مخصوصاً مجرد که این قضیه را شنیدند واقعاً خیلی ناراحت شده بودند. می‌گفتند تو که شوهر داری چنین اتفاقی برایت افتاده و معلوم نیست چه بلایی سر ما بیاید. خیلی از آنها را بلافاصله انتقال دادند به جزیره نائورو. تا کسی خودش نیاید توی این کمپ نمی‌تواند کسانی را که اینجا هستند درک کند. من نه به خاطر غذا آمده‌ام نه به خاطر لباس آمده‌ام. نه به خاطر خیلی چیزهایی که اینها فکر می‌کنند. من تنها چیزی که به خاطرش آمدم امنیت بود. الان انصاف نیست با این همه خطری که معلوم نبود که توی آن راهی که می‌آیم بمیرم یا زنده برسم، حالا که به اینجا زنده رسیده‌ام حق من نیست که آن امنیت را از من بگیرند و راحت ما را زیر پایشان له کنند. زندگی من کاملاً به هم ریخته. منی که یک دختر بیست و سه ساله هستم و تازه ازدواج کرده‌ام از الان فقط به فکر مردن هستم.»

اما چه باید کرد و چگونه می‌توان از تلفات مسیر مهاجرت به سوی استرالیا کاست؟ بیشتر کارشناسان و فعالان حقوق مهاجران و پناهجویان ضمن تاکید بر عدم استفاده از مسیر دریایی توسط قاچاق‌برها بهترین راه حل را در شرایط فعلی استفاده از راه‌های قانونی می‌دانند.

سیروس احمدی وکیل پناهندگان در استرالیا می‌گوید به همان اندازه که دولت  استرالیا شرایط را برای مهاجران و پناهجویانی که به طور غیرقانونی وارد این کشور می‌شوند سخت کرده، شرایط ورود قانونی را آسان‌تر کرده‌است:

سیروس احمدی: «یک خانمی  چند روز پیش آمد به محل کار من، واقعاً گریه می‌کرد. افسردگی شدید داشت، می‌گفت دو تا خانواده بودیم، خانواده خودش و برادرش. گفت همه غرق شدند جز  من و یک دختر برادرم زنده ماندیم. این چیزها را آدم می‌بیند می‌گوید آیا واقعاً ارزش دارد این ملت خودشان را اینجور بکشند که بیایند بیرون. دولت فعلی استرالیا برنامه‌اش این است که اگر کسی می‌خواهد بیاید از روش‌های قانونی بیاید. بخاطر اینکه آدم‌هایی که سواد ندارند و ممکن است سوابق جنایی داشته باشند قاچاقی وارد این کشور نشوند. تا سرحد امکان سعی کنید خودتان را به این راه‌های خطرناک برای خروج از کشور نزنید. من در استرالیا هستم و عرض می‌کنم دولت فعلی و حتی دولت قبلی به شدت تشویق می‌کنند افراد را که از راه‌های قانونی بیایند و برای اینکار تقریباً می‌شود گفت راه‌های ورود را آسان‌تر هم کرده‌اند. مثلاً ویزایی که قبلاً ممکن بود سه تا چهار سال طول بکشد برای ویزای حرفه‌ای، الان کمتر از یک سال می‌شود نتیجه گرفت. این برنامه دولت هست که تشویق کند افراد از این راه‌ها بیایند.»

رسول باقریان، فعال حقوق پناهندگان در اندونزی نیز در این باره نظری مشابه دارد.

رسول باقریان: «آخرین شنیده‌هایی که من داشتم راجع به جزیره‌های دیگری مثل نارائو یا جزیره مانو یا حتی پاپوآ این بود که تمام افرادی که از کریسمس آیلند یا سرزمین اصلی استرالیا به اینجا انتقال پیدا کردند همه‌شان به انتهای صف انتقال داده شدند. یعنی در اصل وقتی انتقال پیدا کردند به جزیره نارائو یا جزیره مانو، پاپوا آنجا از آغاز بایستی تمام مراحل پناهجویی‌شان را آنجا طی کنند؛ و  خود این باعث شده بسیاری از افراد که مبلغ پرداخت کردند که از این دریا بگذرند و به آن ساحل نجات برسند الان پشیمان شده باشند و اعلام کنند که ما می‌خواهیم برگردیم و دیگر در این شرایط نمی‌توانیم زندگی کنیم. و به آن افرادی که می‌خواهند بیایند و خودشان را در این راه بگذارند و از این دریا بگذرند بگویند که شما به جای اینکه بیایید بروید آنجا و دوباره در پاپوآ در آخر سر صف  قرار بگیرید چه بهتر که از طریق قانونی از طریق کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل اقدام کنید. در خود اندونزی و کشورهایی که می‌توانید سفر بروید. حداقل یک زندگی آرامی داشته باشید تا این که منطقه‌ای باشد که کاملاً ناآشنا هستید و این همه مشکلات و بیماری‌ها و گریه و زاری نصیبت‌تان شود.»

فصل اول مستند جاده‌های پنهان را در حالی به پایان می‌بریم که آنچه از زبان پناهجویان در این فصل شنیده شد تنها شرح حال تعدادی از صدها پناهجویی است که در این تراژدی دریا هنوز قایق‌هایشان در انتظار رعب‌آور درهم شکستن است و برخی دیگر جسم و روح خود را در کمپ‌هایی که نه کم از زندان دارند در بند می‌بینند.

در فصل دوم مستند جاده‌های پنهان با پناهجویان ایرانی به غرب عالم می‌رویم. جایی که دروازه آن از ترکیه آغاز و پایان آن به پشت میله‌های نامرئی کمپ‌های پناهندگی در اروپا ختم می‌شود.

۱۳۹۳/۰۷/۲۷

**********

منبع: وبسایت رادیو فردا

http://www.radiofarda.com/content/f12-hidden-roads-seventh-part/26644929.html

صدور کیفرخواست برای سعید شیرزاد

Said Shirzad

پرونده سعید شیرزاد فعال حقوق کودک به دادگاه انقلاب فرستاده و برایش کیفرخواست صادر شد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، پرونده سعید شیرزاد زندانی سیاسی زندان اوین پس از صدور کیفرخواست به دادگاه انقلاب فرستاده شده اما هنوز برای وی تعیین شعبه نشده است.

یک منبع مطلع در این خصوص به گزارشگر هرانا گفت: «وکیل سعید شیرزاد آقای امیرسالار داوودی طی مراجعه به دادگاه انقلاب مطلع شده که کیفرخواست صادر شده اما هنوز تعیین شعبه نشده است.»

وی در ادامه بیان داشت: «بیش از ۱۰ روز است که چهار ماه بازداشت موقت شیرزاد که توسط شعبهٔ ۶ بازپرسی اوین طی دو مرحله به صورت دوماه-دوماه صادر و تمدید شده بود، تمام شده است. در واقع در تاریخ ۱۲ مهرماه این قرار بازداشت تمام شده است.»

وی در پایان بیان داشت: «بازداشت اخیر سعید شیرزاد به علت پیگیری وضعیت کودکان زندانیان مرتبط با سازمان مجاهدین بوده است.»

سعید شیرزاد ۱۲ خرداد ماه سال جاری در محل کار خود در پالایشگاه تبریز بازداشت و سپس به تهران انتقال یافت.

۲۳ مهر ۱۳۹۳

**********

منبع: وبسایت خبرگزاری هرانا

https://hra-news.org/fa/prisoners/b-151

احمد شهید: ۸۵۲ نفر طی یک سال اخیر در ایران اعدام شده‌اند

گزارشگر ویژه سازمان ملل برای بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران در آخرین گزارش خود از اعدام حداقل ۸۵۲ نفر طی یک سال اخیر خبر داده و وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی را «همچنان باعث ایجاد نگرانی جدی» دانسته است.

ششمین گزارش احمد شهید درباره وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران منتشر و تقدیم شصت و نهمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل شد. گزارش ۲۸ صفحه‌ای گزارشگر ویژه سازمان ملل تاریخ اکتبر ۲۰۱۴ را دارد.

احمد شهید در گزارش خود وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی را همچنان باعث ایجاد نگرانی جدی خوانده و از اعدام ۸۵۲ نفر در عرض یک سال خبر داده است.

او می‌نویسد که مسائل متعددی که توسط سازمان ملل در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران مطرح شده بود هنوز ادامه دارد و در برخی موارد، «با وجود پیشنهادات دولت و مجلس ایران»، حتی به نظر می‌رسد وخیم‌تر شده باشد.

از جمله مواردی که گزارشگر ویژه سازمان ملل ذکر می‌کند‌اصلاح قانون مجازات اسلامی و آیین دادرسی کیفری، بخش‌هایی از منشور حقوق شهروندی پیشنهادی دولت در سال گذشته و تصویب اخیر یک کنوانسیون سازمان بین‌المللی کار است.

در این گزارش آمده است که قوانین، سیاست و شیوه‌های سازمانی مختلف همچنان موجب می‌شوند که شرایط لازم برای تحقق حقوق اساسی تضمین شده در قوانین داخلی ایران و قوانین بین‌المللی وجود نداشته باشد.

این گزارش از جمله اشاره می‌کند به اینکه بخش‌هایی از پیش‌نویس‌های قوانین جدید ایران حقوق آزادی بیان و اجتماعات را تضعیف و تبعیض علیه زنان را تقویت می‌کند.

۸۵۲ اعدام در عرض یک سال

احمد شهید در فصلی از گزارش خود به بررسی وضعیت حقوق مدنی و سیاسی پرداخته است. در این فصل مباحثی چون اعدام و حق حیات، استقلال قضات و موازین محاکمات عادلانه، شکنجه، آزادی بیان، حق دسترسی به اطلاعات، آزادی اجتماعات و انجمن‌ها، ازدواج‌های زودهنگام یا اجباری و آزادی مذهب بررسی شده است.

در مبحث «حق حیات» می‌خوانیم که جمهوری اسلامی در سال ۲۰۱۰ سه توصیه سازمان ملل برای بررسی اعدام را پذیرفت که شامل تجدید نظر در مورد شمول ارتداد، جادوگری و الحاد به عنوان جرایم سزاوار اعدام، بررسی لغو اعدام کودکان و احترام به حداقل موازین و مفاد میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی و کنوانسیون حقوق کودک در خصوص مجازات اعدام بود.

اما به گزارش شهید، از ژوئيه ۲۰۱۳ تا ژوئن ۲۰۱۴ دست کم ۸۵۲ نفر در ایران اعدام شدند که این تعداد از آمار سال پیش از آن نیز بیشتر بود. شهید اشاره می‌کند ‌که دولت ایران به اعدام نوجوانان نیز ادامه داده و تنها در سال ۲۰۱۴ هشت نفر که هنگام ارتکاب جرم زیر ۱۸ سال داشته‌اند اعدام شدند.

بیشتر بخوانید: ایران و عراق؛ رکورددار اعدام در خاورمیانه

شهید اشاره می‌کند به این‌که قانون جدید مجازات اسلامی «ارتداد، جادوگری و الحاد» را حذف کرده اما همچنان اجازه اعدام نوجوانان را می‌دهد و همچنین برای فعالیت‌هایی مجازات اعدام را حفظ می‌کند که مطابق موازین بین‌المللی «جدی‌ترین جرایم» تلقی نمی‌شوند. این جرایم شامل زنا، مصرف مکرر الکل، نگهداری و قاچاق مواد مخدر و جرم‌هایی که منتج به محکومیت محاربه یا مفسد فی‌الارض هستند.

سرکوب اقلیت‌های قومی

احمد شهید از اعدام افرادی ابراز نگرانی عمیق می‌کند که گناهی جز اصرار بر اجرای حقوق محافظت شده خود، چون حق آزادی بیان و اجتماع ندارند. او می‌نویسد: «به نظر می‌رسد اعضای اقلیت‌های قومی، به ویژه کسانی که از حقوق قومی-فرهنگی، زبانی، یا حقوق اقلیت مذهبی خود حمایت می‌کنند، به نحو نامتناسبی با اتهامات محاربه و مفسد فی‌الارض روبرو می‌شوند که به نظر می‌آید بعضی وقت‌ها این اتهامات برای عمل به حقوق بیان و اجتماعات مسالمت‌آمیز صورت گرفته‌اند.»

شهید به اعدام چهار فعال حقوق فرهنگی از اقلیت عرب ایران و احتمال اعدام قریب‌الوقوع ریحانه جباری و راضیه ابراهیمی، دو زن که ادعا می‌کنند در دفاع از خود در برابر تجاوز دست به قتل زده‌اند، انتقاد می‌کند.

گزارشگر ویژه سازمان ملل در بخشی از گزارش خود اشاره می‌کند به این‌که در ایران موازین محاکمات عادلانه در بسیاری از موارد رعایت نمی‌شود و این خطر استفاده بیش از حد از مجازات اعدام را تشدید می‌کند.

وی همچنین در کنار شکنجه و رفتار یا مجازات ظالمانه یا توهین‌آمیز، به نفوذ آشکار و بی‌جای دستگاه امنیتی بر دستگاه قضایی پرداخته است که در نهایت با فشار بر قضات روند محاکمه را به نفع خود هدایت می‌کنند.

پاسخ دولت ایران

احمد شهید می‌نویسد که دولت ایران در پاسخ به گزارش وی در مورد اعدام‌ها مدعی شده که باید هنگام بررسی مجازات اعدام برای قاچاقچیان مواد مخدر به موقعیت جغرافیایی ایران توجه کرد که مسیر قاچاق مواد مخدر است.

به گفته شهید، دولت ایران همچنین این اتهام را که قومیت نقشی در اجرای عدالت ایفا می‌کند رد کرده و مدعی است که کردها و چهار عرب اعدام شده اسلحه انبار کرده و در عملیات خشونت‌آمیز دخیل بوده‌اند.

دولت ایران همچنین در پاسخ به احمد شهید مدعی شده است که نوجوانان را اعدام نمی‌کند و تنها افراد زیر سن بلوغی که به قتل عمد متهم شده‌اند را اعدام می‌کند. دولت ایران همچنین از یک کمیسیون آشتی نام برده که می‌کوشد خانواده‌ها را از درخواست اجرای قصاص منصرف کند.

احمد شهید در گزارش خود روزنه امیدی را می‌گشاید. او با اشاره به اینکه مقامات ایرانی اخیرا کوشیده‌اند تا با وی و با جامعه بین‌المللی گفت‌وگو کنند ابراز امیدواری کرده است که در آینده این مقامات همکاری بیشتری با وی داشته باشند.

07.10.2014

*********

منبع: وبسایت دویچه وله فارسی

http://www.dw.de/%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF-%DB%B8%DB%B5%DB%B2-%D9%86%D9%81%D8%B1-%D8%B7%DB%8C-%DB%8C%DA%A9-%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D8%A7%D8%AE%DB%8C%D8%B1-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B9%D8%AF%D8%A7%D9%85-%D8%B4%D8%AF%D9%87%D8%A7%D9%86%D8%AF/a-17980679

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: